Error
  • JLIB_APPLICATION_ERROR_COMPONENT_NOT_LOADING
  • JLIB_APPLICATION_ERROR_COMPONENT_NOT_LOADING
  • JLIB_APPLICATION_ERROR_COMPONENT_NOT_LOADING


دیگر کدام حق تحفظ؟!!

نوشته شده در حقوق زنان

نويسنده : شیدا نیکو رو ین

درمقاله پيش رو٬ باعنوان دیگر کدام حق تحفظ؟ روی سخن با دوستان و صاحبان دغدغه در مسائل و مباحث زنان است ، همانها که همواره دلسوزانه در تکاپوی بهبود وضعیت زنان و خانواده بوده اند. بسیار جای خوشوقتی است که در میان زنان اهل نظر و فرهیخته ، بسیارند کسانی که در این نقطه بایکدیگر مشترکند. به نام خدا دراین میان باید بزرگوارانی را که به سبب وجود همین دغدغه مشترک فعالانه و با صرف انرژی زیاد، الحاق به کنوانسیون رفع تبعیض با حق تحفظ را پیگیری می کنند، مورد خطاب قرار داد و نقطه مشترک دیگری را متذکر می شوم که از عبارت "الحاق به شرط حق تحفظ" که گویای وجود تعارضاتی در موادی از کنوانسیون با آموزه های دینی، قوانین داخلی و عرفی و غیره در نظام جمهوری اسلامی ایران می باشد. سخن این است که بالاخره پیش بینی های منطقی ، صحیح و مدبرانه بسیاری از جامعه زنان ، اعضای محترم شورای نگهبان ، مراجع عظام تقلید به تحقق نزدیک شد . پیش بینی می شد، مکانیزمهای محدود کننده برای کشورهای ملحق شده به کنوانسیون رفع تبعیض ( با حق تحفظ) بتدریج مطرح شود و اینک همین اتفاق در حال رخ دادن است !! فقط کافی است که صاحبنظران واهل خرد عمیق تر و واقع بینانه تر در اطراف خود تأمل کنند تا شواهد این رخداد را به عینه ببینند.

اجلاس اخیر DAD (Democracy Assistant Dialog) که در ابتدای خرداد ماه سال جاری در ترکیه برگزار شد، نمونه ای گویا در این زمینه است . برگزار کنندگان این اجلاس گروه G8(اعضای ناتو) این اجلاس را با هدف برقراری دموکراسی و توانمندسازی زنان منطقه یعنی کشورهای خاورمیانه و شمال افریقا بر پا کرده بودند. حرف اصلی برپاکنندگان این اجلاس این بود که بایستی دموکراسی در همه کشورهای منطقه پیاده شود و لازمه این امر، نفی هر نوع خشونت ازجمله خشونت بر علیه زنان است . بنابراین برای نفی خشونت علیه زنان ، بایستی همه کشورهای این منطقه به کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان بپیوندند و همه مفاد آن را اجرا کنند.
 
در واقع تأکید مهم این اجلاس "اجرای همه مفاد کنوانسیون" بود و این امر در مورد کشورهایی که با حق تحفظ به کنوانسیون پیوسته بودند، مطرح شد و بحث الحاق مطلق به میان آمد. سوالی که در اینجا باید طرح کرد این است که در این صورت دیگر چه حق تحفظی را می توان در مجامع بین المللی سراغ گرفت و با قید آن به کنوانسیون پیوست و اصولا چه شرطی باقی مانده است که به دنبال مشروط آن باشیم؟ با این وصف باید گفت که در شرایط کنونی ، اگر صادقانه و بی تعصب بیندیشیم، منطقی ترین کار آن است که بجای صرف این همه انرژی برای الحاق به کنوانسیون ( که الگوهای غربی برای حل مسائل منطقه ای و شرقی است)، به الحاق و همبستگی ملی برای بهبود وضعیت زنان و خانواده بیندیشیم و آن را عملا محقق کنیم- آن هم دور از دخالت مرموز بیگانگان - که برای طرح شعارهای رنگی خود اهداف سیاسی توسعه طلبانه دارند. نگاهی زلال و منصفانه به وضعیت فعلی کشورهای ملحق شده به کنوانسیون (اعم از ملحق شدگان مطلق و مشروط) نشان می دهد که تقریبا هیچیک از این کشورها از وضعیت فعلی خود احساس رضایت نمی کنند؟ خوش بینانه ترین کلام در مورد این کشورها این است که کنوانسیون و الحاق به آن هیچ کاری برای زنان این جوامع نکرده است .
 
 آنچه که در جریان مذاکرات و گفتگوهای دوستانه ، بی تکلف و روشنی که در تعاملات بین المللی با بسیاری از مقامات فرهیخته دولتی و غیر دولتی از زنان داشته ام و در مورد کنوانسیون و اجلاسهای وابسته به این پیمان شنیده ام ،بخوبی پرده از واقعیت کنوانسیون و میزان اثر بخشی واقعی آن در مورد کشورهای ملحق شده برمی دارد. نمونه های زیر از جمله این اظهار نظرهاست:

1- بانویی فرهیخته از الجزایر در رأس هیأت دولتی : بنظرم هیچ چیز عایدمان نشد . بیشتر شبیه یک بازی است.

2- استاد دانشگاه از لیبی:آنچه ما در این اجلاسها و نشست ها طرح می کنیم ، حتی شنیده نمی شود!هیچکدام از مشکلات ما در صورتجلسه نهایی نیامده است . معلوم است که برایمان ارزشی قائل نیستند.

3- مسئول یک سازمان غیر دولتی زنان در مصر: اینها ما را به مسخره می گیرند و بی ارزش و اعتبار مان می سازند.

4- یکی دیگر از شرکت کنند ه ها: اشتباه ما زنان منطقه و مسلمان این است که با هم همبستگی نداریم ، والا بهترین آموزه ها و قوانین و دستورالعملها را در دین مبین اسلام داریم.

5- یکی از مسئولان امور زنان : ما را فراخواندند ، شام و ناهار خوردیم، هر چند هزینه ها را از خودمان گرفتند- ولی فقط یک میهمانی بود و ثمره ای نداشت و مشکلی از ما حل نشد.
6- یک خانم ایرانی مقیم لندن: آیا فکر می کنید ما در غرب با انواع خشونتها مواجه نیستیم؟ بخدا مواجیهم ، اما به شکلی دیگر.

7- مقام بلند پایه پاکستانی: بیایید همه با هم به این به ظاهر مدعیان رفع خشونت در بیانیه ای کتبی اعتراض کنیم . و ...

اینها فقط حرفهای تنی چند از بانوان فرهیخته (دولتی و غیر دولتی) بود، جملاتی معدود از صدها و هزارها جمله که در این محافل گفته و شنیده می شود. در این میان یک سوال اساسی هم باید طرح شود ، این که : اگر این دایه های دلسوزتر از مادر اینقدر به جهانشمول و کار آمد بودن قوانین شان معتقدند ، چرا امریکا ، سردمدار اعمال خشونت علیه زنان ، خود در صدر این جدول ملحق شدگان نیست؟ کلام آخر اینکه خوشبختانه امروز بوضح می توان این بصیرت را درمیا ن بسیاری از کشورهای جهان سوم و مسلمان دید که دیگر آواز دهل غربیها خوش نیست و این آواز دیگر حتی برای خودشان خوش آهنگ نیست!

Add comment


Security code
Refresh

آخرین ارسالهای کاربران